Ana dedim, ürəyimə yanar odlar
saçıldı,
Ana dedim, bir ürpəriş hasil oldu
canımda,
Ana dedim, qarşımda bir
gözəl səhnə açıldı,
Ana dedim, fəqət onu görməz
oldum yanımda.
Ana, ana!... Bu kəlmənin
vurğunuyam əzəldən,
Onu gözəl anlatamaz
düşündüyüm satırlar.
Ana olmaz bizə hər bir
“yavrum” deyən gözəldən,
Çünki onun xilqətində ayrıca
bir füsun var.
Başqa aləm yaşamadım böylə
gözəl biçimdə,
Onu kimsə gözəlliyin
çilvəsində yaratmış;
Ana, ana... çiçəkli bir fidandır ki,
içimdə
Ta əzəldən kök salaraq,
ürəyimdə boy atmış.
O fidanı bəzi faqıt istiyorum
çəkərək,
Qoparayım ürəyimdən, fəqət
onda varlığım
Sızıldarkən, sanki bir səs
qopub incə və titrək
Bir lisanla söylüyor ki:- Mənə
dəymə, yazığım!
Çünki səni mən bəslədim,
mən böyütdüm, oxşadım,
Söylədiyin sözlər ki var
beşiyinin üstündə
Oxuduğum türkülərin
kölgəsidir, övladım! Mənə məxsus
vərəqlər var hər kitabda, hər
dində.
Nə doğru söz yazıqlar ki,
görməmişəm onu mən,
Diyorlar ki, Müşfiq, xəstə bir
tifildin, ananı
Baban kimi soyuq əllər
qucağına çəkərkən, Yalnız acı
fəğanların
titrədirdi hər yanı.
İndi mənə hər kəs:- Anan,baban
varmı?- söyləsə,
Diyorum ki, - qapılmadan bir
xülyaya, bir hissə-
Olan olmuş, keçən keçmiş, indi
məni yaşadan
Bir müqəddəs, bir səmimi əməlim
var, tapdığım.
İnandığım bir qiblə var, o da hər
gün, hər zaman
Yorulmayan qollarımla,
düşünərək yapdığım
Bir aləmdir, bir aləm ki,
səmaları qıpqızıl, Yüksəkləri,
alçaqları, fəzaları qıpqızıl! MIKAYIL MUSVIQ