Şair Sabir, bir od saldın canıma, El, yeriş eylədi, köçdü deyirlər. Baş çəkmək istədim saz Allahın

Dahiləri belə gördüm – həyatın ocağı, piri, Ölməyi yox, itməyi yox, özü diri, sözü diri. Günəş k

Həcv edərkən söyüş söymək, Xasiyyətim deyil mənim. Ədəb mənə ailəmdən, Təkcə miras qalanımdır. Ə

Sözdü, bir də qələmdi Nizaminin silahı, Sözdə, qələmdə gördü peyğəmbəri, Allahı. Sözlə gəldi axşam

Yollarına göz dikmişəm, biz tərəfə səfər eylə, Axşamları, gecələri Günəş dolu səhər eylə. Qoy səyi

İnsan oğlu, bu dünyanın ən bahalı sərvətisən, Göstər görüm bu dünyaya öz elmini, ədəbini. Niyə g

Gecə-gündüz yas tutaram ölənlərə, itənlərə, Könlüm ağlar uşaq kimi, bu ah nədir, aman nədir? Bir

Hələ dilindədir adım, Hələ ömrün sevda çağı. Yarpaq-yarpaq, addım-addım Bu payız öpür torpağı. U

Ürəyimin içində sızlayan bir acı var, Onun da sən ünvanlı, sən adlı əlacı var. Nə günüm gündüz dey

Ayrıldıq, getmədik bu yolu qoşa. Bir az ağır oldu,bir az da çətin. Çatdı bir sevginin tarixi başa,